Στόχος της παρούσας διατριβής είναι η εκτίμηση του αντίκτυπου της μονοψωνιακής δύναμης στην αγορά εργασίας στους μισθούς και η εξέταση του αντίκτυπου σε διαφορετικά επίπεδα συλλογικών διαπραγματεύσεων. Κατά τη διάρκεια των μισθολογικών διαπραγματεύσεων, η σύναψη συμβάσεων σε επίπεδο επιχείρησης αντικατοπτρίζει τη δύναμη του εργαζομένου, ενώ η συγκέντρωση στην αγορά εργασίας αντικατοπτρίζει τη δύναμη του εργοδότη. Το μισθολογικό αποτέλεσμα αυτής της διαπραγμάτευσης εξαρτάται από τη σχετική ισχύ των δύο διαπραγματευόμενων μερών. Η μονοψωνιακή δύναμη αναφέρεται σε μια αγορά που κυριαρχείται από μικρό αριθμό επιχειρήσεων, όπου οι εργαζόμενοι έχουν περιορισμένες εναλλακτικές και τείνουν να συμβιβάζονται στους μισθούς. Οι εργοδότες σε τέτοιες αγορές κατέχουν δύναμη, πληρώνοντας τους εργαζόμενους λιγότερο από το έσοδο του οριακού προϊόντος. Στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, υπάρχουν τρία επίπεδα συλλογικών διαπραγματεύσεων: εθνικό επίπεδο (υψηλή συγκέντρωση), κλαδικό επίπεδο (μέτρια συγκέντρωση) και επίπεδο επιχείρησης (χαμηλή συγκέντρωση). Οι αποκεντρωμένες συλλογικές διαπραγματεύσεις συνδέονται συχνά με μισθολογικές αυξήσεις σε διάφορες αγορές εργασίας.
Καθώς οι μισθοί στις μονοψωνιακές αγορές εργασίας είναι χαμηλότεροι από ό,τι στις ανταγωνιστικές αγορές εργασίας και η διαπραγμάτευση σε επίπεδο επιχείρησης συνδέεται συνήθως με μισθολογικό πλεονέκτημα, οι αποκεντρωμένες συλλογικές διαπραγματεύσεις θα μπορούσαν να μετριάσουν τις μισθολογικές απώλειες που συνδέονται με τη μονοψωνιακή δύναμη στην αγορά εργασίας. Τα υπερκέρδη των μονοψωνιτών δημιουργούν χώρο για απόσπαση υψηλότερων μισθολογικών αυξήσεων από τα εργατικά συνδικάτα. Ωστόσο, το γεγονός ότι οι εν λόγω αγορές εργασίας κυριαρχούνται από μικρό αριθμό επιχειρήσεων ασκεί πίεση στην ικανότητα των εργατικών συνδικάτων να αποσπάσουν υψηλότερα μισθώματα.