Στόχος της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι η μελέτη της αλληλεπίδρασης μεταξύ οικονομικής πολιτικής και θεσμικών δομών. Οι θεσμοί, επίσημοι και άτυποι, αποτελούν βασικό παράγοντα στη διαμόρφωση, την αξιοπιστία και την εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής. Τα τελευταία χρόνια, πολλές χώρες έχουν θεσπίσει μηχανισμούς όπως δημοσιονομικούς κανόνες, ανεξάρτητα δημοσιονομικά συμβούλια και φορείς εποπτείας, με σκοπό την ενίσχυση της διαφάνειας, της λογοδοσίας και της μακροπρόθεσμης σταθερότητας. Διεθνείς οργανισμοί, και κυρίως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), έχουν επίσης συμβάλει στην προώθηση θεσμικών μεταρρυθμίσεων, ιδιαίτερα σε χώρες όπου οι εγχώριοι θεσμοί είναι ασθενείς. Η εμπλοκή του ΔΝΤ σε τέτοιες περιπτώσεις αντανακλά την ανάγκη κάλυψης θεσμικών ελλείψεων και επιβολής δημοσιονομικής πειθαρχίας σε περιβάλλοντα όπου οι εθνικοί θεσμοί αδυνατούν να ανταποκριθούν αποτελεσματικά.

Η μελέτη επικεντρώνεται στο πώς οι θεσμικές ρυθμίσεις επηρεάζουν την αποτελεσματικότητα της οικονομικής πολιτικής, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τα εθνικά θεσμικά πλαίσια όσο και τον ρόλο εξωτερικών φορέων. Χρησιμοποιώντας διακρατικά δεδομένα για την ποιότητα διακυβέρνησης, τα χαρακτηριστικά των θεσμών και μακροοικονομικούς δείκτες, η έρευνα διερευνά εάν η ισχυρότερη θεσμική ικανότητα συνδέεται με πιο σταθερή και αποτελεσματική πολιτική εφαρμογή. Κεντρικό στοιχείο της ανάλυσης αποτελεί η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς, η οποία θεωρείται κρίσιμη για τη νομιμοποίηση και την επιτυχία των οικονομικών μέτρων. Η διατριβή εξετάζει ειδικότερα κατά πόσο η θεσμική εμπιστοσύνη ενισχύει την αποτελεσματικότητα των μεταρρυθμίσεων και συμβάλλει στη βελτίωση των οικονομικών επιδόσεων. Με τον τρόπο αυτό, η μελέτη αποσκοπεί στη συμβολή στην κατανόηση του τρόπου με τον οποίο η θεσμική επάρκεια και η κοινωνική εμπιστοσύνη διαμορφώνουν τα αποτελέσματα της οικονομικής πολιτικής.